Psyvariar 3

Er zijn spelseries die voortdurend evolueren om relevant te blijven voor de tijd. Dan zijn er series die weigeren compromissen te sluiten en vasthouden aan een ontwerpfilosofie die zo niche is dat het bijna provocerend aanvoelt. Psyvariar 3 behoort tot de laatste categorie. Met het unieke grazingsysteem van de serie is het een explosieve bullet hell-titel voor mensen die millimeters van een ramp willen dansen en de adrenaline tot in hun vingertoppen voelen stromen!

Graas, dat klopt. Of zoemend, als je dat liever hebt. Het is een gameplaysysteem waarbij je punten scoort en levelt door zo dicht mogelijk bij vijandelijke projectielen te vliegen zonder geraakt te worden. Wanneer je levelt, word je tijdelijk onkwetsbaar, wat een chaotische dans van dood opent waarbij je probeert een spervuur van vijandelijke aanvallen te overleven terwijl je zo dicht mogelijk bij de kogelstormen komt om nog meer dood en vernietiging te veroorzaken. Het helpt dat de hitbox van je schip extreem klein is. Als je echter probeert Psyvariar 3 te spelen als een meer traditionele shoot 'em up waarbij je een veilige afstand houdt van vijandelijk vuur, houd je het niet lang vol. Het resultaat is een space shooter die, meer dan gewoonlijk, risico en beloning verweeft tot iets dat heel uniek en innovatief aanvoelt voor het genre.



Maar de eerste indruk is... Niet geweldig. Psyvariar 3 is geen visueel aantrekkelijk spel, om het diplomatiek te zeggen. Je zou ook kunnen zeggen dat die overgebleven zak aardappelen, helemaal achterin de kast, er waarschijnlijk beter uitziet. De graphics zijn een soort retro-geïnspireerde 3D met een plastic gevoel dat schreeuwt om een generieke space shooter. Ik vind het ook niet fijn dat de achtergrond met 180 kilometer per uur scrolt, met veel details. Op het eerste gezicht is het moeilijk te zien wat eigenlijk gewoon een deel van de achtergrond is en wat je actief moet vermijden. Shoot 'em ups vertrouwen immers op snelle reflexen, en het is dus een doodzonde om het scherm zo vol rommel te laten zijn. Het vijandontwerp is ook bijna pijnlijk steriel en anoniem, met hordes schrootmetaal. Hetzelfde geldt voor de elektronische soundtrack, die op geen enkele manier waardeloos is... Het is er gewoon, volledig onpersoonlijk en betekenisloos, en ik vind het moeilijk om het ene nummer van het andere te onderscheiden.

Ik klink hier misschien onnodig chagrijnig en negatief. Maar ondanks mijn bedenkingen is Psyvariar 3 zeker geen slecht spel. De kracht ligt in de gameplay, waar de grazing-mechanieken, op hun best, een bijna hypnotiserende flow creëren waar je moeilijk van loskomt. Voor een shoot 'em up hebben de ontwikkelaars ook behoorlijk wat spelmodi toegevoegd. Naast Arcade-modus is er Arrange Mode (een iets makkelijkere, alternatieve versie van Arcade-modus), Mission Mode (ongeveer vijftig verschillende missies om te voltooien... of overleven!), Karavaanmodus (het najagen van hoge scores), Eindeloze Modus en een trainingsmodus.



Met andere woorden, er is genoeg om in te duiken voor degenen die wel verslaafd raken.

Psyvariar 3 is een nichespel binnen een al nichegenre. Dit is een titel die precies weet op welk publiek hij gericht is: het soort shoot-'em-up-liefhebbers die verliefd werden op de oude Psyvariar-games rond de eeuwwisseling, en die sindsdien wachten op een nieuwe shoot 'em up met dezelfde super-agressieve gameplay. Als je tot deze smalle doelgroep behoort, is Psyvariar 3 Kerstmis, Eid en Chanoeka allemaal in één. Voor iedereen anders lijkt het misschien gewoon een zak aardappelen.